Had ik die kleren maar niet weggedaan!

Wat zonde dat we alle kleren van mijn vader hebben weggedaan na zijn dood. Dat dacht ik toen ik kledingstukken van dierbare overledenen ging verwerken tot een sjaal vol herinneringen die je letterlijk en figuurlijk warmhoudt. Maar daar was het telefoontje van mijn broer uit Australie: ”Achterin mijn kast staat al vijfentwintig jaar een doos met zijn jasjes en overhemden. Ik doe er niks mee, maar kan het ook niet wegdoen … Zal ik alles dan maar terugsturen naar Nederland?” Vorige week is het pakket bezorgd. Ik kan aan de slag!

 Ik ben nu vijftig jaar en leef al langer zonder mijn vader dan ik ooit met hem heb geleefd. Toen mijn vader overleed, studeerde ik nog. En nu, vijfentwintig jaar later, gaan steeds meer ouders van mijn leeftijdgenoten dood. Ik moet daarom vaak terugdenken aan het overlijden van mijn eigen vader. Dan herinner ik mij ook alles wat daarbij komt kijken.

Ruim een jaar geleden vroeg een vriendin wiens ouders waren overleden mij om advies. “Wat moet ik doen met mijn moeders kleding?” Zal ik de hele kast leegruimen en alles naar de kledingbak brengen? Of juist van alles bewaren? Mij past het toch niet en haar kleding is eigenlijk ook niet echt mijn smaak. Maar ik kan het ook niet over mijn hart verkrijgen om alles weg te doen. Daarvoor zitten er teveel dierbare herinneringen aan.”

Uit ervaring weet ik dus dat je spijt kunt krijgen van de beslissing om alles maar weg te doen. Zelf had ik vijfentwintig jaar geleden geen idee wat ik moest doen met de jasjes en broeken van vader. Ik vond het jammer dat ik niets had bewaard. En toen, na al die jaren, begon ik na te denken over een oplossing voor dit kledingdillemma.

 Het zou fijn zijn om er iets van te maken wat je warmhoudt op de momenten van vertwijfeling; als de leegte en het gemis van je overleden dierbare zich doen voelen. Dan heb je het meest behoefte aan warme, troostrijke herinneringen. En die herinneringen kunnen worden opgeroepen door die kleding.

Het Bahabic-idee kreeg langzaam vorm. Een warme omslagdoek moest het worden. Een omslagdoek of plaid, waarin herkenbare delen van kledingstukken subtiel zijn verwerkt. Maar wel zichtbaar en voelbaar op de momenten waarop je ze wilt zien of voelen. En tegelijk bruikbaar als een warme plaid of omslagdoek. Om herinneringen te koesteren. En met een mooie naam: Bahabic, wat ‘ik hou van jou’ betekent in het Arabisch.

Ik zag het steeds duidelijker voor me. In veel huizen hangt een omslagdoek of plaid over een stoel of bank. Die kun je dan omslaan of over je schoot draperen op koude winteravonden off als je op zomeravonden een uurtje langer op het balkon of in de tuin wilt zitten. In zo’n doek zou je stukjes kleding kunnen verwerken, die warme herinneringen oproepen. En die je ook letterlijk warm houdt. Dat is het ook geworden, een omslagdoek of plaid waarin herkenbare delen van de kleding van een overleden dierbare zijn verwerkt. Op- of in de doek kan de naam van je dierbare worden geborduurd. Of een andere passende tekst. Zo is de Bahabic een mooi persoonlijk erfstuk. Iedereen die een Bahabic ziet, is enthousiast. Maar helaas zijn er ook veel mensen die zeggen “Had ik dat maar geweten, dan had ik die kleren niet weggedaan.”

Ik vind het belangrijk dat de productie van de Bahabic duurzaam en sociaal verantwoord is opgezet. Deze overtuiging komt niet uit de lucht vallen. Tot mijn vijftigste, het eerste deel van mijn loopbaan, heb ik mij vooral beziggehouden met mensenrechten, internationale samenwerking en vluchtelingen. En ik heb jaren in derdewereldlanden gewoond en gewerkt. Ik heb daar veel geleerd. Zo is het mijn vaste overtuiging dat op een eerlijke manier je brood verdienen een goede weg is om een waardig bestaan op te bouwen. In arme landen en voor vluchtelingen in Nederland. Met Bahabic wil ik hieraan een bijdrage leveren. Daarom laat ik de bahabic maken bij I-did. Mensen bij wie het tegenzat in hun leven, vluchtelingen bijvoorbeeld, kunnen door het maken van Bahabics bij I-did een vak leren, zodat ze hun leven daarna in eigen hand kunnen nemen.

Tijdens de vele reizen over de hele wereld viel het mij op hoeveel rotzooi en vervuiling er is. Grote vuilnisbelten en veel rommel in zee. Er wordt zo veel weggegooid… Spullen die kunnen worden hergebruikt, komen op de almaar groeiende afvalberg terecht. Daar wil ik niet aan meewerken. Ik werk daarom met gerecyclede stoffen. De stof is geweven van gerecyclede wol en garen dat is gemaakt van uit zee geviste petflessen. Ik wil zo een steentje bijdragen aan een schonere aarde.

“Goed idee, een bahabic”, hoor ik vaak van vrienden. Helaas kwam het idee voor de herinnering aan mijn vader te laat, althans dat dacht ik.

Ik had graag zo’n doek gehad met stukjes kleding van mijn vader. Ik had me daar al bij neergelegd…

Toen gebeurde er iets onverwachts. Mijn broer Paul woont al ruim twintig jaar in de Australische outback. Enkele maanden daarvoor had ik hem aan de telefoon verteld over Bahabic. Ik legde hem uit wat Bahabics zijn en hoe ze gemaakt worden. Ik zei te verwachten dat ik er veel mensen een plezier mee zal doen. Ook omdat ik het zelf heel fijn had gevonden om zo’n doek van onze vader te hebben.

“Ha, dat treft”, zei Paul. “Ik heb hier al vijfentwintig jaar een doos met jasjes en overhemden van onze vader achter in de kast staan. Ik heb er nooit wat mee kunnen doen maar kon ze ook niet wegdoen… Zal ik die dan maar terugsturen naar Nederland?“ Paul heeft de doos uit zijn schuur gehaald en is naar het postkantoor gereden. “Wat zit er in het pakket?”, vroeg de postbeambte om het douanepapier in te kunnen vullen terwijl hij Paul strak aankeek. “Oude jasjes en overhemden van mijn vader”, antwoordde Paul. De postman haalde zijn schouders op en legde het pakket op de weegschaal. “Sorry mate”, sprak de postbeambte verontschuldigend. “Je zit net enkele grammen in het dure tarief…” “Kunt u mij een schaar geven?”, vroeg Paul. En zonder blikken of blozen opende hij het pakket en haalde er een jasje uit. Vervolgens knipte hij er gedecideerd een mouw af en stopte het gekortwiekt terug in het pakket om het vervolgens weer op de weegschaal te leggen. “Zo moet het lukken meneer”, zei Paul tegen de verbaasde postbeambte. Vorige week is het pakket hier bezorgd. Ik ga ermee aan de slag!