De begrafenis van Sinterklaas

Sinterklaas heeft dit jaar nog niet gebeld. Elk jaar in September, al meer dan twintig jaar, belt hij ons. Met zijn mooie donkere stem zegt hij; “met Sinterklaas” en vraagt of er nog gelovigen zijn. En elk jaar zeggen we weer dat we allemaal gelovig zijn, zodra hij binnenkomt. En dan zegt hij dat hij daarom weer komt. 5 december “prime time”.

Maar nu is Sinterklaas dood. De eerste 15 jaar wisten we niet wie hij de rest van het jaar was. Tot we hem onverwacht zagen op tv, samen met Dominee Gremdaat, in een gesprek over huidskleur en het Sinterklaasfeest. Onze Sint bleek een Surinamer.

Een jaar geleden belde hij nog en hij zei dat hij weer zou komen, maar dat het de laatste keer zou zijn. Hij was ziek, en hij zou niet meer beter worden. Wij verzekerden verdrietig hem dat hij meer dan welkom was, samen met alle Pieten. In welke kleur dan ook want bij ons zijn mensen in alle kleuren welkom.

Hij kwam voor de laatste keer. De kinderen maakten een groot spandoek en we componeerden een lied en maakten een fotoboek. Voor de laatste keer zongen we; “hij is voor groot en klein” en deden we de danspasjes die de Pieten ons ooit leerden. We hingen uit het raam toen we hen uitzwaaiden terwijl ze in de maneschijn langs de stille gracht de donkere nacht inliepen.

Vandaag fietsten we door de stad naar het afscheid van Sinterklaas. De Pieten spraken prachtig, op de kist lag zijn mijter en twee jongens haalden een handje pepernoten uit hun zak en legden die bij de bloemen. En er was een banketstaaf.

Dorien Marres, Bahabic

Dag Sinterklaasje